De laatste dag ... Ik word vroeg wakker en vertrek om 6u30. Ik loop door de straten van de stad naar de buitenwijk. Het is er al klaar wanneer ik het eerste pad op moet. Ik word opnieuw geconfronteerd met de spoorweg. De antieke brug wordt gebruikt om de rivier over te komen Daarna loop ik naar de autostrade en de pijlen geven de juiste richting aan. Zou je hier nog durven naar rechts lopen ? Terwijl ik verder ga begint de zon zich te manifesteren. Ik loop door een eerste dorp en trek een natuurgebied in. Ik heb geluk en zie 4 herten het brede pad dwarsen. Daarnaast zie ik tal van konijnen en passeer ik hun habitat. De bergen in de verte vullen het decor. De weg gaat lichtjes, maar gestaag naar boven. Ik krijg er afwisselend keien, steentjes, zand of klei onder de voeten. De natuurzone wordt ingepalmd door een bosrijk gebied. Hierna kom ik...
Deze etappe bedraagt slechts 18 km, maar ik deed er 21 over. Na anderhalve kilometer denk ik 1 van de 3 hoofdzaken vergeten te zijn : mijn oplader. De rugzak eraf en een check op de 'vaste plek', en inderdaad die zit er niet. Terug naar het hostal en inderdaad, hij ligt nog op de kamer. Na een half uur kan ik herbeginnen. (De andere 2 zijn mijn gsm met betaalkaarten en de credential voor de Albergues.) Vol goede moed ga ik op stap en na een tweetal kilometer haal ik mijn eerste voorganger in. Ik weet dat 'de Duitser' de eerste moet zijn, maar die ligt drie kilometer voor. De anderen heb ik in korte tijd bijgebeend op het stijgende pad. Het is zondag en ook heel wat mountainbikers zijn op pad. We groeten elkaar wederzijds en stijgen elk op ons eigen tempo. Ik kijk eens achterom en ben blij met de afgelegde weg. We blijven echter stijgen en zo kom.ik in een natuurgebied binnen. De stilte is er alom aanwezig, maar ook de fietsers zijn...
Eerst mag ik een ferme daling maken en dan kom ik aan een weg. De Camino gaat over een parallel pad of laat ons zeggen door een beek. Ik blijf dus op de weg en de plassen en vijvertjes die ik naast me zie geven me gelijk. Ik bewonder de rotsen aan mijn linkerkant. Na nog een stevig klimmetje kom ik in La Calzada de Bejar aan. Een bar is er niet en ik ga achter de kerk en in de schaduw op een paar grote stenen zitten. Water verdelen en schoenen en kousen van zand en steentjes ontdoen. Daarna trek ik door de hoofdstraat... Die eindigt op een pad -met veel zand. De eindeloze weiden aan beide kanten geven me weinig hoop om snel aan te komen. Maar ik hou er de moed in. De Romeinse mijlpalen zeggen me waar ik ben. Alleen een gerestaureerd exemplaar toont meer en zegt me dat ze van het jaar 127 dateren. Ik kom aan aan de albergue en moet me in de plaatselijke bar gaan registreren....
Reacties
Een reactie posten